Bollywood rocks

I'm a big fan of Hindi movies. I love to watch Cinema and like to appreciate it. But some people like to live that filmy life. Their emotions, expectations, comments, reactions,  feelings are as per the guide book called Bollywood movies. I've seen these stereotypical characters romancing around since my college days. Any ways...that is another story. But I was not aware how much this so called Bollywood has its impact world over. 

To go on the same lines of last post, Shahrukh Khan is supposedly India's representation in Europe. I was quite astonished to see his presence on Swiss mountaintops and in Italian market places.

Bollywood in Alps

Mt Titlis is one of the leading attractions for tourists in Switzerland. We have to take 3 cable cars to reach the top of the mountain. As you elevate, you could see picturesque Alps around you. There is a nice Restaurant,  Swiss cultural exhibition and ice caves on top. There's a viewing gallery which takes you out in snow park. As we came out to enter Snow park...there were these 'good old friends' to receive us. Shahrukh Khan and Kajol. They are there at height of 3000 meters above sea level and thousands of miles away from actual Bollywood. Yeah they are there in life size cut-outs. And let me tell you there is no other cut-out or poster around. There is nothing else but these two standing on sparkling white snow. Our Indian friends were posing merrily with Kajol and Shahrukh in Swiss. LOL !!

Check the location of Bollywood Restaurant

One more to go...Indian food abroad needs a separate post.  You get excellent Punjabi food on Mt Jungfrau..another mountain top in Swistzerland... No brownie points to guess the name of the Restaurant now... Yes its  Bollywood Restaurant !! 

Mt Jungfraujoch is one more famous tourist destination in Swiss. It's altitude is even higher than Mt Titlis and only a mountain train takes you to the top. Jungfraujoch is the highest altitude train station in Europe. As per any other tourist destination you will get Sandwiches, tea /coffee in small stalls here. Only two full fledged restaurants are there. One is Chinese and another apna Indian. Bollywood rocks !!

Namaste, Shukriya and Shahrukh khan, Sonia Gandhi

The first thing I realized coming here in UK – We have to redefine our identity here. All the Indians here refer each other as ‘desi’ and rest of the Europeans refer us as 'Asians' and not 'Indians' specifically. All the restaurants serving Indian food are 'Indian restaurants' or 'desi restaurants'; although half of them are run by our Bangladeshi, Srilankan or Pakistani bhai.

So I was just an Asian to the localites . Although you are a foreigner here in London, you are expected to know their language well. Plus you have to understand the British culture too. And it’s quite fair on their part, after all we are well exposed to this Englishness for not less than 150 years.

Shahrukh at Mt Tirlis, Switzerland

But cross the English channel and realise the difference. You will be treated as ‘Indians’. This was my experience. At least in well crowded tourist places, you will surely get the greeting ‘Namaste’ if you are travelling with Indian group. They recognise you as 'Indians' and not mere 'Asians'. They will make sure, you are comfortable in their country by greeting in your native language. This was my experience in France, Switzerland, Austria and Italy as well. Sometimes to lure you buying things, Salesman may speak few Hindi words. Knowing that, these are all salesman's tactics.. still, it creates certain warmth.

In a patience testing (read never ending) queue for Eiffel tower top floor when you hear a 'Shukriya' from a guard at Baggage check counter, it certainly gives pleasure. A French guy is saluting you in Hindi,...  feels good specially after your English experience.

Italian Connection

This was quite frequent in Italy. I was welcomed by one Italian shopkeeper by salutation in Italy followed by 'India - Italy; I -I.... equal' !!!!  Again a feel good factor. So we are equal finally. (Don't ask me whether this realisation is on the backdrop of this infamous Italian economy Shrink).

On a busy Saturday afternoon, we sailed through a boat to reach the famous city of Canals - Venice.  In a very crowded dock area in Venice, a salesman selling souvenirs tried convincing us by greeting ‘Namaste’ followed by words 'you from India – India - Shahrukh Khan'.Now, that was a kick. So Shahrukh is the identity of Indians abroad!! Phew!!! (Satyamev Jayate :P Alas !!)

No need to tell you that I didn't bother to even look at items he was selling. 

One more example again from this Italian Canal city. Venice is also known for its glass works/ artifacts apart from Gondolas...specially Murano glass. Murano Island is the famous tourist place for its glass factories. You can get to see demonstrations of the art here. We visited one of the Murano glass factories and the person giving demonstration of their work concluded with 'Shukriya' saluting towards our Indian group. Furthermore wittingly he told us, 'Give my regards to our Sonia Gandhi'. 

European voyage

Europe tour was like a dream come true. I had fascination of those snow clad Alps since I read about them in Geography text book at school. I fell in love with those Austrian Alps even more after watching Sound of Music. Same was the case with Eiffel tower, Leaning tower of Pisa, Colosseum, The Vatican and much more. Although we see them n number of times on screen, in photos, through books, through memoirs and through every other media; those European wonders always remain in the wish list. And those famous 'I was there' kind of photo shoots are bound to happen.  

To cover 7 countries within 14 days seemed impractical for a while. But yeah we can at least get a glimpse of it for sure. And believe me, some European nations are quite small... tiny I should say. Lichtenstein is one of these tiny states. What fascinates me out here is mere size of the county. Of course, one cannot say I've seen the country in such a limited time. But yes, you can get that 'feel' of the nation for sure. These European countries are so much closely existent that you can see the boundaries changing rapidly in front of your eyes...within hours of road travel. The culture, language and the lifestyle change just within 2-3 hours. And I found Advertisement hoardings, sign boards on motor ways, house patterns, restaurant boards, food available on road side Services as perfect medium to depict these changes. They show it so much instantly and perfectly.
In the posts to follow, I'll try and narrate these imprints of my voyage. So stay online to watch this space.

मुठेपासून थेम्सपर्यंत

माणूस  कुठेही  गेला, तरी त्याच्या जन्मभूमीला विसरू शकत नाही; तीच त्याला प्रिय असते. जननी जन्मभूमिश्च स्वर्गादपि गरियसि | त्यातून ही जन्मभूमी पुणे असेल तर मग काय विचारता, त्याच्यासारखा ‘पुण्य’वान तोच. कुठेही गेलात तरी पुणेरी बाणा सोडत नाही, तो पुणेकर. पुलंनी सांगून ठेवलेलं आहे, पुणेकर होणं कसं आणि किती अवघड आहे ते ! तर पूर्वीचं पुणं आता राहिलेलं नाही, किंवा आमच्या वेळी असं नव्हतं… वगैरे म्हणण्याचं माझं वय नाही, पण पुणेकर असल्यामुळे ते येणं अपरिहार्य आहे. आजचं पुणं खूपच बदललं आहे. मुठेकाठचं सोवळ्यातलं आटपाट नगर जाऊन आता कॉस्मोपॉलिटन, चकाचक इमारती, मॉल-मल्टिप्लेक्सनं नवं रूप पुण्याला दिलंय. आता हे पुणं जगातल्या बड्या शहरांशी नक्कीच स्पर्धा करू शकेल. पुणं सोडून पहिल्यांदाच भारताबाहेर लंडनला येण्याचा आणि इथे राहण्याचा योग आला आणि लंडनमधला पुणेरीपणा मन आपोआप शोधत गेलं.

लंडनआयमधून दिसणारी थेम्स

सगळ्यात पहिल्यांदा जुन्या लंडनमध्ये गेले (जुन्या पुण्याच्या धर्तीवर)... इथे याला सेंट्रल लंडन म्हणतात, तेव्हा तिथल्या जु्न्या इमारती पाहिल्या, थेम्स नदी पाहिली त्यावरचे पुल पाहिले आणि पुण्याची आठवण झाली. लंडन व्हिक्टोरिया, वॉटर्लू ही रेल्वे स्टेशन्स पाहिली की मात्र मुंबई आठवते. साहेबाने अगदी त्यांच्या देशातलं वाटावं असंच टर्मिनस मुंबईत उभारलं. आम्ही मात्र आता ‘हे लंडन व्हिक्टोरिया किती (आपल्या) व्हीटीसारखं आहे ना’!, असंच म्हणतो. ‘लंडन आय’च्या मोठ्या चक्रातल्या काचेच्या कुपीत बसल्यावर या जुन्या लंडनचा देखणा एरियल व्ह्यू मिळतो. लंडन कसं दिमाखदार आहे, हे तिथे जाणवतं. या कुपीत बसल्यावर खाली थेम्स दिसली तेव्हा खरं पुण्याची आठवण झाली. अर्थातच मुठेपेक्षा चांगलंच मोठं पात्र आणि मुख्य म्हणजे वाहती नदी आहे ती! मुठेला पावसाळ्याखेरीज नदी म्हणंणंही जीवावर येतं. पण नदीच्या काठी वसलेलं जुनं शहर, तिथल्या इमारती, राजवाडा आणि एकापाठोपाठ एक दिसणारे पूल पुण्याची आठवण हटकून देतात. आपल्याही नदीकाठच्या एखाद्या बागेत असं ‘बर्डस आय व्ह्यू’  देणारं जायंट व्हील बांधलं तर कसं दिसेल, हा विचार लगेच मनात डोकावला. वळणदार मुठा नदीवर असेच एकामागे एक पूल, भव्य शनिवार वाडा, (विश्रामबाग वाडा मात्र दिसणार नाही, त्या दिशेला दिसेल ती फक्त उंच इमारतींची गर्दी) संभाजी बागेच्या आसपास मर्यादित असली तरी ती नदीकाठची हिरवाई आणि एकमेकांना खेटून उभी असलेली जुनी घरं... हे सगळं वरून बघताना छानच दिसेल. हा विचार येतानाच पुण्याचं सध्याचं नवं रूप आठवलं आणि वाटलं... या सगळ्याबरोबर होर्डिंगची गर्दीच जास्त दिसेल. असं होर्डिंगवालं विद्रूप शहर पाहण्यापेक्षा ते मनातल्या मनात बांधलेलं ‘पुणे आय’ मी तातडीने उतरवलं.

पुण्याकडे खरं तर दाखवण्यासारखं खूप वैभव आहे. चारही बाजूंनी वेढलेल्या टेकड्या, नद्या- नाले असा निसर्ग आहे. पण त्या टेकड्यांवर पसरलेल्या झोपड्या, नद्यांचं गढूळलेलं पाणी, दुर्गंधी आणि प्रदूषित नाले आणि आराखड्याविना अस्ताव्यस्त पसरलेलं शहर एवढंच आजचं रूप झालं आहे.

आपली राजधानी सजवताना ब्रिटिशांनी मात्र खरोखर कमाल केली आहे. इंग्रजांनी किती दूरदृष्टीने नगररचना केली होती, हे या सेंट्रल लंडनमध्ये कळतं. येणाऱ्या काळात राजधानीमध्ये लोकसंख्या वाढणार आहे. जगभरातून लोक येऊन गर्दी वाढणार, वाहतूक वाढणार आणि रस्ते तेवढेच राहणार. हा विचार करून भुयारी रेल्वे इथे सुरू झाली... तब्बल १५० वर्षांपूर्वी.. १८६३ मध्ये. पुण्यात अजूनही मेट्रो करायची की भुयारी रेल्वे की स्कायबस यावरचे वाद रंगताहेत. सेंट्रल लंडनमधले रस्ते तसं पहायला गेलं तर अगदी  छोटे आहेत, आपल्या कुमठेकर किंवा लक्ष्मी रस्त्याएवढेच. त्यामुळे वाहतुकीची कोंडी अटळ. पण वाहतूकीचे नियम पाळले जात असल्यामुळे परिस्थिती खूपच आवाक्यात आहे.

पुण्याची वाहतूक हा खरं तर वेगळ्या लेखाचा विषय आहे. सध्याच्या पुण्याचा विचार करताना वाहतूकीची कोंडी आणि सार्वजनिक वाहतूक साधनांचा अभाव या गोष्टी टाळताच येणार नाहीत. छोटे रस्ते आणि तुलनेने प्रचंड वाढलेली वाहतूक यावर उपाय पुण्याला अद्याप सापडला नाहीयं. रस्ते रुंदीकरण विशेषतः मध्य पुण्यातले आता जवळजवळ अशक्य आहे. कारण नगररचना करताना पुढच्या काळात वाढणाऱ्या शहराचा विचारच बहुधा झाला नसावा. जुन्या इमारतींमधून मिळेल तसे रस्ते काढले आहेत. तशीच परिस्थिती काहीशी सेंट्रल लंडनची आहे. पण तिथे अर्थातच ट्यूब आणि बसचं जाळं असल्याने आणि दृष्ट लागावी एवढी नियमित सेवा असल्यामुळे आपलं वाहन गर्दीत घुसवून जमेल तसं हाकायची कसरत लंडनकरांना करावीच लागते असं नाही. उलट जास्तीत जास्त लोकांनी पब्लिक ट्रान्सपोर्टचा वापर करावा आणि कमीत कमी खासगी वाहने या गर्दीच्या रस्त्यावर यावीत, यासाठी लंडन प्रशासन खास उपाययोजना करत आहे. लंडन कंजेशन चार्ज या नावाने ठकाविक रक्कम वाहनचालकांकडून वसूल केली जाते. सेंट्रल लंडनमध्ये अधिक वर्दळीच्या रस्त्यांवर ठराविक गर्दीच्या वेळी खासगी वाहनाने जायचे असेल तर दिवसाला १० पाउंड एवढी फी द्यावी लागते. २००३ पासूनच ही व्यवस्था सुरू केली आहे आणि आधी प्रायोगिक तत्त्वावर असणारे कंजेशन चार्ज झोन्स आता वाढलेही आहेत.

लंडनमध्ये रस्तारुंदीकरणाला जागा नाही, याचं कारण जुन्या इमारती. वास्तुशास्त्राचा उत्तम नमुना असणाऱ्या या इमारतींचं ऐतिहासिक मोल लंडनकर जाणतात. म्हणूनच त्या इमारतींना धक्का न लावता विकास केला जातो. आपल्याकडे मात्र जुन्या इमारती सर्रास पाडून पुन्हा त्याच जागी नवी टोलेजंग  इमारती बांधली जाते. पुण्याचं वैशिष्ट्य असणाऱ्या वाडा संस्कृतीचे आता केवळ अवशेष बघायला मिळतात. जुन्या वास्तू संवर्धनाची कला आत्मसात करून लंडनकर मात्र त्यांची संस्कृती जतन करून आहेत.  व्हिक्टोरियन शैलीतल्या कितीतरी इमारती आजही सुस्थितीत उभ्या आहेत. इमारतींचं सरासरी वय किमान १०० वर्ष तर नक्कीच आहे. फक्त अमीर –उमराव किंवा राजे-रजवाड्यांचेच महाल नाहीत, तर सर्वसामान्य नागरिकांनीही त्यांच्या पूर्वजांनी बांधलेल्या इमारती तशाच ठेवल्या आहेत.  बाहेरून बघताना जुन्या वाटणाऱ्या या इमारती आतून अत्याधुनिक सुखसुविधांनी सज्ज असतात.

अस्सल लंडनकराला त्यांच्या शहराचा, तिथल्या जु्न्या इमारतींचा, कलेच्या संस्कृतीचा आणि एकूणच इतिहासाचा विलक्षण अभिमान. आपल्या पुणेकरांकडेही हा जाज्वल्य अभिमान असतो, हे मान्य. पण आपला अभिमान केवळ ऐतिहासिक वैभवाचे गोडवे गातानाच संपतो. उरलं सुरलं वैभव तरी जपण्यासाठी आपण काय करतो? सामान्य पुणेकर सांस्कृतिक- ऐतिहासिक वारसा जपण्याची आस्था दाखवत नाही, तिथे प्रशासन काय करणार ! पुण्याचं वैशिष्ट्य तिथल्या संस्कृतीमध्ये आहे, आणि तीच आता हरवत चाललीय. संस्कृती जपणाऱ्या जुन्या लंडनमधून फिरताना ही खंत कायम सलत राहतेय.

First post - पहिलं पान

आख्यान....Narration. The name of the blog is just to depict my intention of writing. I'm basically a journalist by profession. But here the posts will be just my narration of events, routine, journeys, episodes, conflicts or whatever that comes on to mind. No intention of writing a tight news story with all basic 5 Ws and 1 H in it. 
Do let me know how do you like my Aakhyan. Suggestions, Questions, Comments and compliments are always welcome.

लेखनाचा उद्देश विश्लेषण करणे असा नाही किंवा माहिती पुरवणे, ज्ञान देणे असाही नाही. आख्यानांचा रोख तसा कधी वाटलाच तर तो निव्वळ योगायोग समजावा. 
आणि एक..
माझं आख्यान आवडलं तर जरुर सांगा. नाही पटलं तरीही जरूर सांगा.